Kiminin yanında yokum ben,
adı bile anılmayan bir boşluk…
Kimininse kalbinin orta yerinde
taş gibi ağır,
güneş gibi sıcak bir varlık.
İnsan böyle işte:
Bir kapıdan girersin misafir,
ötekinden çıkarsın gölge.
Kimse aynı pencereden bakmaz
sana.
Kimse aynı ışıkla görmez yüzünü.
Biri “her şeyimsin” der,
sözleri omuzlarına bir yük olur;
öteki “hiç değilsin” der,
içine çöker derin bir gece.
İkisi de seni senden alır,
ikisi de seni bir başkasına çevirir.
Ve ben durur düşünürüm:
Niçin insanların gözündeki resmimle meşgulüm?
Onların aynasında değişen suretimle?
Asıl mesele başka:
Ben Hakk’ın nazarında kimim?
Birinin hiçiyim,
birinin her şeyi…
Fakat bir gün,
bir tek gün,
Hak katında kul diye anılırsam,
işte o zaman bir şey olurum
bu fani dünyada.
Sonra bir dua çıkar dudaklarımdan,
yavaş, sakin, ama köküne kadar gerçek:
“Allâh’ım,
insanların bana biçtiği rollerden arındır beni.
Nazarıma değil, nazarına yasla ömrümü.
Kulluğun bana hem yön, hem yol olsun.”
KZ
